ابر روان کننده های بتن در ایده آل ترین شرایط قدرت کاهش آبی حداکثر 35 درصد تا 45 درصد دارند. قدرت این ابر روان کننده ها در بتن های نیمه شل تا 30 درصد محدود می شود. عموما این مواد به شکل مایع هستند. اسیدهای پلی کربوکسیلیک هیدروکسیلاتی و مواد اتری، همین طور آکریلات ها از انواع این گروه هستند. مصرف این ابر روان کننده ها در دهه 90 میلادی رایج گردید و دلیل این جذابیت زیاد آن ها این است که سعی می کنند میزان بیش تری کاهش آب داشته باشند.
لزوم کاربرد و مزایا:
- بتُن ریزی با سرعت زیاد و افزایش اسلامپ بتن
- بهبود قابلیت پمپاژ و کاهش استهلاک تجهیزات
- اجرای سازه هایی با تراکم آرماتور بالا، سطح مقطع کوچک و نامتقارن
- سازه های بتُنی پیش ساخته
- تا 45 درصد افزایش مقاومت نهایی نسبت به بتن معمولی
- کاهش حدود 35 درصد آب اختلاط بتُن در روانی ثابت
- کاهش عیار سیمان حداکثر تا 15 درصد در مقاومت ثابت
- کاهش تمایل سنگدانهها به جدا شدن از یکدیگر
- افزایش انسجام بتُن و کاهش جداشدگی سنگ دانه ها
- افزایش نفوذناپذیری، دوام و عمر بتن
- افزایش میزان چسبندگی بتُن و میلگردها
- افزایش پایداری در برابر سیکل های ذوب-یخبندان
- مصرف انرژی کم تر برای تراکم
- تولید بتُن خود متراکم