بتن پلیمری یا بتن رزینی شامل یک چسباننده ی پلیمری که ممکن است ترمو پلاستیک ها باشند اما غالبا بیش تر یک پلیمر ترموست می باشد و یک پرکننده ی معدنی گسسته است. بتن های پلیمری دارای مقاومت بالاتر، مقاومت بیشتر در برابر مواد شیمیایی، جذب آب کم تر و پایداری بالاتر در مقابل پدیده یخ زدگی ذوب نسبت به بتن سیمان پرتلند رایج می باشند.
مهم ترین عوامل استفاده از پلیمر در بتن:
- وزن کم
- قابلیت ایجاد معماری زیبا
- مقاومت در برابر شرایط جوی
- خواص ضد خوردگی
- وجود سازه هایی که در آن ها نباید از فلز استفاده کرد.
خواص بتن پلیمری:
- مقاومت خوب در برابر حمله شیمیایی و دیگر خورنده ها
- خاصیت جذب آب پایین
- مقاومت خوب در برابر ساییدگی و ثبات و پایداری در مقابل پدیده یخ زدگی- ذوب
- همچنین مقاومت بالای بتن پلیمری در مقایسه با بتن سیمان پرتلند اجازه مصرف تا بالای 50 درصد کمتر از مواد را به ما می دهند. این شرایط باعث میشوند که بتن پلیمری در یک سطح قابل رقابت با بتن سیمان پرتلند در کاربری های ویژه قرار بگیرد.